Reşat Nuri Güntekin Sözleri

Her şeye rağmen sen bir parça benimdin. Ben bütün ruhumla senin.

İnsan ancak kaybettiği yahut kaybetmek üzere olduğu şeyleri böyle birdenbire sevmeye başlar.

Onun fikrinde insanlar, yalnız yaptıkları işten, düşündükleri şeyden değil, gördükleri rüyadan bile mesuldürler.

Evet, insanın bir cenaze arkasında yürüdüğü zaman, dünya hırslarından en temizlendiği zamandır.

Bir hayale esir olan insanlar delilerin en büyükleridir.

Ayrılık, kuvvetli aşkları büyütür, hasta olanları büsbütün öldürür.

Felaketi ağır ağır haber vermek testere ile adam kesmeye benzer.

Hiçbir kadın bu kadar derin bir duygu ve ihtiyaç ile sevilmemiş, aranmamış ve düşünülmemiştir.

Sen yine de bir parça benimdin, ben bütün ruhumla senin.

Dünyada, bir parça iyilik edebilmekten daha güzel bir şey olmuyor.

Halis muhabbet kavgasız, gürültüsüz olmaz derler.

Kolayca teselli edilecek dert insanı böyle ağlatmaz.

Evet, bu uçsuz bucaksız yolda ne kadar ilerlerseniz dönüp dolaşıp hep aynı yere varacaksınız.

Memleketin ancak okuyup yazmakla kurtulacağına inananlardanım.

Zaten kafaları değiştirmeden idareyi değiştirmek öyle pek tamah edilecek bir netice vermiyor.

Bir zehri insan, bir kere yutmalı ya ölür ya kurtulur.

Yürümeye başlamış fikirleri yollarından alıkoymak mümkün değildir.

Üşümek mi? İnsanın içinde güneş yanarken üşümek mi?

İnsan için, her şeyi söylerler. Ne çıkar? Elverir ki, vicdanı temiz olsun.

Düşmesini istemeyen, zamana ayak uydurmasını bilmeliydi.

Uğranılan haksızlıklara ve hakaretlere koyun gibi tahammül etmemek insanlığın başlangıcıdır evlat.

Çalışmak, bütün ruhuyla, kendini başkalarına vermek ne güzel şey!

Hokkabazın yumurtasında olduğu gibi, sözlerde de meseleler iç içedir.

Artık kalbim öldü. Sevmeye kudretim kalmadı.

Saklamaya çalışma nafile. Sevda, çocuk gözlerinden uyku gibi akıyor.

En uzun, en çaresiz geceni düşün. Sabah olmadı mı?

Acımak bir süre sonra hissizleştiriyor insanı.

Hiçbir şey maziyi musiki parçaları kadar kuvvetle canlandırmıyor.

Sarı insanların hepsi vefasız oluyor, hepsi insanı başka türlü üzüyor.

Yalnızlık haddizatında insana güç gelen bir şeydir.

Siz beni insanlıktan, saffetten, samimiyetten, sevdadan iğrendirdiniz.

Sevmek denen şeyin rolü bu kadar insanı yakıp titretecek bir şey olursa kendisi kim bilir neydi?

Ne arsız gönlüm var benim? Etrafımdaki insanları ne kadar çabuk seviyorum.

Yara sıcakken acımaz, hemşireciğim. Hele bir kere soğumaya başlasın. Sen bak, seyret o kızcağız nasıl yanıp yakılacak?

Saadeti saklamak, derdi saklamaktan çok daha güç.

Ölüm öyle bir şey ki insanı en büyük düşmanlarıyla barıştırıyor.

Fakat yüreğimdeki gizli yaralar vücudumdakilerden çok daha derindi.

Çok sevmek yetmez mühim olan güzel sevmek.

Ne bileyim, insan kalbi, öyle anlaşılmaz bir şey ki!

En eski tarihlerden beri din, daima zulme ve fesada alet olmuştur.

Mektepteyken hayallerimiz olmayacak rüyalarla doludur. Sonra hayat birer birer onların icaplarına bakar.

Galip insanlar için iyi ve merhametli olmak ne kolay ve şık bir jesttir.

Yaşamak hakikaten doyulmayacak kadar tatlı bir şey.

İnsan birini sevmek felaketine uğradı mı esir gibi bir şey oluyor.

İnsan ne kadar acı olursa olsun bir mecburiyeti kabul ettikten sonra içine sükûn ve tevekkül geliyor.

Hastalar gibi, mesut olanlara da geceler öyle uzun geliyor ki.

İnsan sevdiğinden uzak olursa onun sitemlerini bile hoş görür.

Derler ki; aşk, birine seni yok etme kudreti verip, bunu kullanmama hususunda ona itimat etmekmiş.