Cahit Zarifoğlu Sözleri

Ve önemli olan ‘an’dır. Onu ibadet sabır anlayış tevazu ve merhamet ile anlamlı hale getirmek mutluluğun ta kendisidir.

Diline bir düğüm at ve otur. Dinle. Gıybet ve dedikodu münakaşa ve cedel su-i zanlarla dolu söz varsa ya durma ayrıl ya da engelle.

İçim, ey içim. Bu yolculuk nereye? Yine bir şehrin ölümünü başlatır gibisin.

Adam acı mümkün olduğu kadar kendi içine aksın diye yüzünü öne eğmişti.

Vicdanen rahat olmamız yetmiyor. Başkalarının hakkımızda yanlış kanaatler edindiğini görmek üzüyor bizi.

İnsan sevmeli; bazen bir insanı yahut da bir ağacı ya da kanadı kırık bir kuşu.

Bazen yağmur olmak ister insan. Yağmak ister sevdiğinin yüreğine.

Dedim ya işte bocalıyorum. Yeniden yaşamaya başlamak kolay mı?

Sevgisizliğinin dayatıldığı coğrafyalarda aşk şiiri yazmak bile başlı başına baş kaldırmaktır.

Seni sevmek merhamettir Kudüs. Seni sevmek Peygamber duası gibi.

Bitti o şiir, başka mısra gerekmez.

Yıkılmak binaya mahsus bir şey değil ki, Züleyha. Bir insanın, bir cümle ile yıkıldığını gördüm ben.

Gelecektim ama daha kötü bir hatıram olsun istemedim.

Zira, gökyüzüne bakmayanların kalbi daha çabuk kirlenir.

Hayır kalbim yorulmadım hayır hayır yıkıl daha.

Bir gün ister istemez karşısında olacaksın kaçtıklarının. Dua et o gün henüz mahşer olmasın.

Ah şu yalnızlık kemik gibi ne yana dönsem batar.

Çıktığım her yerin kapısını sert kapatmamla tanınırken, senin kapın çarpmasın diye arasına elimi koydum.

Ehli takva olun ehli secde olun. Farzları alenen yerine getirin. Nafileleri kendi nefsinizden bile gizleyin.

Kuşlara takılıp gidiyor aklım.

İnsan kendi mutlu olma imkânını görebilmeli. Mutluluksa filmlerin romanların içinde değil kendi yaşadığımız basit hayatın içindedir. Ve önemli olan yaşanılan andır.

Filistin bir sınav kâğıdı her müminin önünde.

Bir şehir kadar kalabalıktır bazılarının yalnızlığı.

Bize sözlerimizden çok yüreğimizden anlayan gerek.

Şöyle olmuş: Ben sen demişim sense sen.

Bu dünya soğuk… Rüzgâr genelde ters yöne eser. Limon ağaçları kurur. Bahaneler hep hazır. Güzel günler çabuk geçer. İçimiz hep bir hoşça kal ülkesi.

Büyüklerin ellerinden, küçüklerin gözlerinden, Suriye’nin toprağından, Bosna’nın bayrağından, Gazze’nin gözyaşından öpüyoruz…

Gökyüzüne bakmayanların kalbi daha çok kirlenir.

Başıma düşmüş sevda ağı. Bir başıma tenhalarda kahroldum.

Dedi ki sen şairsin elindeki bu taş ne? Dedim ki şair aşka boyun eğer zulme değil!

Az az ölüyoruz her gün yağmurdan havadan bahseder gibi.

Bir gün elbette sofraya birlikte çökeriz. Sen dağ gibi kurul ben zerre bir yer tutayım.

O sabah ezan sesi gelmedi camimizden. Korktum bütün insanlar için bütün insanlık adına.

Aradığımızın ne olduğunu biliyorsak arayacağımız yer bellidir.

Yaşamak bir perde gibi kalkıyor aramızdan. Zamansız mekânsız bir tünel başındayız şimdi.

Şu küçücük kalpte nice hakkın yüklü.

Farz et körsün olabilir. El ele tut. Taş al ve at. Kâfiri bulur.

Az ağlıyoruz, dünya bu yüzden çok kirli.

Buruşturularak atılmış bir kâğıt parçası gibiyim. İçimde kalkıp gidenlerden doğan boşlukların ağırlığı… Ve sevmek. Ve korkmak ve nasıl uzaydaymışım gibi yalnızım.

Haydi bir şeyler daha yazayım diye kaleme sarılmayın. Beklemeyi bilin. Susayınca acıkınca nasıl anlıyorsak yazmak anını da anlarız.

Ben onunla içimden konuşuyordum.

Bana hissettirdiklerini seviyorum, sanki her şey mümkünmüş gibi, sanki yaşamaya değermiş gibi.

Sen dağ gibi kurul ben zerre bir yer tutayım.

Ateşe hakiki bir çay koyalım. Şehri unutanlardan olalım.

Bilmediğim ve ne yapacağı belli olmayan bir duyguyla hırpalanıyorum boyuna.

Oturup konuşsak geçerdi belki her şey, başını alıp gitmek sevdaya dahil değil.

Kapı aralığından baktığımda görebildiğim en güzel şeydir yaşamak.

Nereye kadar kendinden kaçabilirsin? Ya bir daha geri dönemezsen…

Ve insan en çok göğe vurgun. Sonra zifiriliğe, şiire ve hep Allah’a.

Çok geçmeyecek aradan şöyle diyeceğim: Bulutlar açmadı, mavi gök orda mı?

Düştümse sana bakarken düştüm.

Bakıyorsunuz zulmedilenlerin tek ortak özelliği var Müslüman oluşları ve zulmedenlere bakıyorsunuz onların da bir tek özelliği var Kâfir oluşları veya küfre hizmet edişleri.

Uçmayı öğrenmeden göçmeye mecbur kalmış bir kuş gibi kalbimiz.

Şöyle irice bir kelime bul ok atsın yüreğime.

Evet hatırladım küçük basit şeyler yetiyor kederlenmeye. Ya mutluluğa?

Bir duruşu olmalı insanın. Bir bakışı, bir anlayışı, bir aşkı, bir davası olmalı.

Değil mi ki kavuşmalarımız topal. Ayrılıklarımız koşar adım.

Şimdi yoksun üstelik uzaktasın ellerin yapayalnız biliyorum gözlerin dalıyor yine hep benim için olmalı.

Bir ölüm vefalı bir de sonbahar.

Bir tabut düşün, içinde ben, içimde sen.

Biz kendimizi hep doğru yoldan ayrılmamış kabul eder ve dünyanın bir imtihan hane olduğunu hep başkaları için düşünürüz.

Merhamet capcanlı bir kuştu insan kalplerinde. Bir ölçü bir adaletli ki eşi emsali bulunmaz.

Kalbinizi yumuşatın ama iradeniz sert olsun. Kelimelerinizi yumuşatın ama nüfuzunuz kuvvetli ve derin olsun.

Alnı secdeye inen insanların sesleri birbirine bağlanabilirse ancak o zaman sokaklar meydanlar ardına kadar açılır.

Hayalimin ayağı yere değmiyor henüz. Onun gerçekleşmesine dayanacak onun yükünü kaldıracak topraklarım yok.

Aklımdan çıkmıyorsun dedim. Başka türlüsünü yorgunum anlatmaya.

Ölü kalbimiz dirileydi hakka dönüp sadakayla yıkanaydık dünyaya hiç meyletmeyeydik.

Ayrılıkla başım belada gözlerini çevir gözlerime yoksa ben sensiz bu sessizlikle. Deli gibiyim sensiz bu sensizlikle.

Rüzgâr nereden eserse essin güzeldir. Alevler bir ayrı âlemdir. Dirlik sevinçtir göç içimizedir.