Cahit Sıtkı Tarancı Sözleri
Bir kardeş teselli verir bana aynalar. Aynalar da olmasa işim ne yeryüzünde.
Kuruyan sular gibi zamanı da kaybettik.
Gönül tanrısına der ki, her mihnet kabulüm, yeter ki gün eksilmesin penceremden.
Bilmek yanmakmış büsbütün.
Memleket isterim yaşamak, sevmek gibi gönülden olsun; olursa bir şikâyet ölümden olsun.
Sesin öyle güzel ki, duymak isterdim öldükten sonra bile.
Ve birdenbire yürekler, aynı acıyla yanıp, hepsinin gözleri yaşaracak. Öldüğümü hatırlayacak.
Yaş otuz beş yolun yarısı.
Memleket isterim ne zengin fakir, ne sen ben farkı olsun; kış günü herkesin evi barkı olsun.
Tekrar duyduğun gün sesimi gök kubbede, hatırla ki mahşer günüdür. Ortalığa düşmüşüm seni arıyorum.
Elimde Türkçe gibi güzel bir silahım var.
Desem ki, inan bana sevgilim inan, evimde şenliksin, bahçemde bahar ve soframda en eski şarap.
Bir kere misafire çıkmış adın; istesen de istemesen de gideceksin.
Ne belli yerim var, ne de sevdiğim biri sürünüp gidiyorum.
Neden sonra farkına varıyorsun, etrafındaki korkunç ıssızlığın; yar olsun dost olsun ne arıyorsun, adresi belli mi vefasızlığın.
Hayata beraber başladığımız, dostlarla da yollar ayrıldı bir bir. Gittikçe artıyor yalnızlığımız.
Öyle eksildik ki yaşarken, bize dokunan her şeyi eksiltiyoruz. Yalnızlığımla çoğalıp, kalabalıklığımızla eksiliyoruz. Ve öylesine kalabalık ki yanlılığımız ne yana dönsek kendimize çarpıyoruz.
İstemem o dehşet gün gelip çatsın. Bana kimseler anam kadar yansın.
Acısı acımdan derin. Tutsam ellerinden, üşür ellerin!
Memleket isterim ne başta dert ne gönülde hasret olsun; kardeş kavgasına bir nihayet olsun.
Su insanı boğar, ateş yakarmış! Her doğan günün bir dert olduğunu, İnsan bu yaşa gelince anlarmış.
Evet hatırladım küçük basit şeyler yetiyor kederlenmeye ya da mutluluğa?
Aşık dediğin Mecnun misali kör.
Desem ki sen benim için, hava kadar lazım, ekmek kadar mübarek, su gibi aziz bir şeysin. Nimettensin, nimettensin.
Olur biter, geçer gider. Ama canımı yaka yaka yutkunduğum şeyler var. Olup bitmeyen, geçip gitmeyen.
