Kapak resmini severek aldığım kitap gibi çıktın sende; dışı güzel içi boş.
Biz kimsenin varlığıyla var olmadık. Yokluğuyla da eksilmeyiz.
Dur hemen gitme! Daha ömrümü yiyecektin.
Çok talibim var diyenler; sevinmeyin! Ucuz malın alıcısı çoktur.
Edebim el vermez edepsizlik edene. Susmak en güzel cevap, edebi elden gidene.
Ağır konuşuyorsam sustuklarıma sayın!
Hesabı olanlar sanmasın kapandı defterler. Tek tek yazıyorum her birini bir kenara. İyi kötü, bir gün ödenecek bedeller.
Sahne senin devam et ama sıra bana gelmesin dua et.
Bana yol vermeyi düşünmeden önce. Sana verdiğim yolda yürümeyi öğren.
Kimseye kendimi tanıtmak gibi bir derdim, ne de kimsenin beni tanıması gibi bir lüksüm vardır. Yaşamdan kopmuşçasına kaçışlarım var insanlardan.
Yalan zekâ işidir, dürüstlük ise cesaret. Eğer zekân yetmiyorsa yalan söylemeye, cesaretini kullanıp dürüst olmayı dene.
Yok, artık sana ait tek zerre bünyemde. Sen koca bir hiç oldun bende, ettiğin tek cümle ile!
Laf dedi oldu kapak, söz söyledi oldu tencereye kapak.
Sevebileceğim birine benziyordun dedi. Olsun dedim, sen de insana benziyordun.
Arkamdan konuşanların hepsi arkamda takılmaya devam etsin.
Üzenlerin üzüldüğü vakit de gelir. Yunus Emre
Gidiyor musun? Git! Soytarısı terk etti diye, kralın sarayı yıkılmaz.
Sadece gülüşümü yakala, öfkem sana ağır gelir.
Dünyanın en yüksek tahtına da çıksan, yine aynı g*t ile oturacaksın.
Bana kalbimdesin deme, bilirsin kalabalıkları sevmem.
Sen benim adımı bile anamazsın. Bırak dost kalmayı sen benim düşmanım bile olamazsın.
Siz benim tellerime, hangi notadan vuruyorsanız, ben o makamdan çalıp söylerim. Sıkıntı yok.
Eğer birisi seni aldatmışsa bu onun suçudur. Eğer o kişi seni pek çok kere aldatmışsa bu senin suçundur.
Kırgınlığım lunaparkta unutulmuş bir çocuğun nefreti kadar, sorun atlıkarıncalar değil, arkamdan dönüp duran dönme dolaplar.
Ben Mevlâna değilim kardeş, adam ol da gel!
Her kahpeliği sindiremez gönlüm. Yiğittir! Vurmayı bilmez, kırmayı bilmez. Kahpeliklere gelmez. Ama kahpelik yapanı da, hiçbir şekilde affetmez!
Etme sırtını duvardan başkasına emanet. En kralının bile içinde vardır bir nebze ihanet.
Laf koyup havalı bir şekilde yürümeye başladığımda dizilerdeki gibi tema müzikleri çalsa ne hoş olurdu lan.
Yaptıklarıyla küçülenler, laflarıyla büyüdüklerini sanmasın.
Benimle kurduğun hayalleri başkasıyla yaşayacak kadar ucuzsan, ben de seni tanımayacak kadar pahalıyım.
Küçük insanlar dengini büyük insanlar kendini arar! Yunus Emre
Aklımdan geçtin gittin, kim bilir yine kime gidiyordun.
Kendini beğenmiş insanları severim. Hiç kimsenin beğenmediği bir şeyi beğenmek, ayrıcalıktır.
Kendini dünyalar kadar değerli zannedenlere kısa bir not: Dünya beş para etmiyor.
Senin zippon benim ateşimi söndüremez be gülüm.
Ben sadece kaybettiklerimi özlerim. Vazgeçtiklerimi değil!
Bazı insanlar hep ‘kaptan’ olurlar, söz konusu ‘dümen çevirmek’ olunca.
Beni dışarıdan yargılayanlara söyleyecek sözüm yok; Zaten dışarıda kalmaları onlara yetiyor.
Bana arkamdan konuşulan lafı getirme. Onlar senin yanında nasıl rahatça konuşuldu onu söyle!
Buğulu camlardaki sözler gibisin; yani nefesim olmadan bir hiçsin.
Bu saatten sonra ben başkası için yazarım, sen kendin için okursun!
Şerefin kadar konuş desem, ömür boyu susacak insanlar tanıyorum.
Sevgimin kıymetini bilmeyeni yokluğumla terbiye ederim.
Hani ben kötüyüm ya senin gözünde! Hiç düşünüyor musun acaba sen kaç kuruşluk adamsın benim gözümde!
SON YAZILAR
