Baş Döndürücü Sözler

Bazen insan öyle bir özler öyle bir özler ki. Özlenen bilse, yokluğundan utanır.

Öyle bir gel demelisin ki, mesafeler anlamını yitirmeli.

Evleniriz belki bir gün, belki çocuklarımız olur. Bana benzer şair olur, sana benzer şiir olur.

Belki de aşk asla kullanılmamalıydı cümle içinde, zaten bir daha gönül koymak mı ortaya, tövbe.

Sen çiçek olup etrafa gülücükler saçmaya söz ver. Toprak olup seni başının üstünde taşıyan bulunur.

Dilek tutman için yıldızların kayması mı gerekiyor illa ki? Gönlüm gönlüne kaydı yetmez mi?

Gönlümün meclisinde herkes konuşsun istemem, kimse müdahale etmesin aşka. Yer gök şahidimdir ki siyasi görüşüm yoktur senden başka.

Özledim. Söyleyeceklerim bu kadar, kısa ve derin.

Seni bağrıma değil, bağrımı ve başımı ayağının altına bastım. Gözüm toprak olacak, ama gönlüm daima aşk kokacak.

Gönlüme düştüğü günden beri o ateşi aşk bilirim. Lal olmuş dilime adını dolar. Beni sen, seni ben bilirim.

O kadar güzelsin ki yüzüne bakamıyorum. Titriyor ellerim, ellerini tutamıyorum. Öylesine bağlanmışım ki sensiz duramıyorum.

Sende gördüğümü görecekler diye ödüm kopuyor. Özdemir Asaf

Kalbin hangi sevgi için çarpıyorsa yeni doğan günün güneşi seni ona kavuştursun.

Başarmak zordur, kolaya kaçarsan sonuç basitleşir. Unutma, yokuş aşağı inmek kolaydır ama manzara tepeden seyredilir.

Aşk kaçmaktan çok kovalamak, görmekten çok özlemek, gitmekten çok beklemek, dokunmaktan çok düşünmektir.

Öyle güzel bakardın ki, sadece beni gördüğünü zannederdim.

Bir insan âşık olunca; kıskanır, bağırır, kısıtlar, hesap sorar, sahiplenir. Ama anlayana işte.

Gözlerinin kahvesinden koy ömrüme, kırk yılın hatırına sen de kalayım.

Öyle çok yanar ki için dünyadaki bütün suçları işlediğini sanırsın. Oysa sadece sevmişsindir.

Gel beraber alalım nefesimizi sevdiğim, sensiz boğazımdan geçmiyor.

O kadar güzel gülüyor ki tamam diyorum bu kadar yaşadığım yeter.

Açık çay içerdi hep, demli olunca bardağın diğer tarafından beni göremezmiş, öyle derdi.

Sımsıkı sarılalım, aramızdan rüzgâr bile geçmesin.

Lanet olsun. Ne muazzam şey seni sevmek!

Öyle biri var ki; ilk görüşte değil, her görüşte âşık olduğum.

Ey sevgili. Biz seninle bir salkımın iki aşık üzümüyken, başka şişelerde şarap olmuşuz, başka hayallerde harap olmuşuz.

Sen yol aldığım ilk gemi, durduğum son limansın. Beni yakan ilk güneş, yüreğimi titreten son rüzgârsın. Sen beni ağlatan ilk sevdam, unutamayacağım son insansın.

Aşk; topuklarından etine kadar işlemiş bir nasır gibidir. Ya canın acıya acıya adım atacaksın, ya da canını acıta acıta söküp atacaksın.

Sen böyle güzelken bana söz düşmez, bakma şiirler yazdığıma.

Ve sen ağlama. Gözlerin fazlasıyla güzel ağlamak için.

Sana karşı kalbimde derin sözler saklarım, senin bana bir bakışın için bu dünyayı yakarım, yeter ki gel de yalın ayak yola çıkarım.

Bir yürek anca bir yürek ile takas edilir, yüreğini almadığıma, yüreğimi vermem.

Ey gönlüm bilmez misin gözler sebepsiz yaşarmaz, dudaklar sebepsiz kurumaz, gönülde bir dert olmadıkça kimsenin yüzü sararıp solmaz.

Madem sevmiyorsun o zaman sahip çık gözlerine! Dönüp dolaşıp değmesinler gözlerime.

Gecenin karanlığında sabahın aydınlığında hep aklımdasın bu ufacık kalbimin en büyük yerindesin ve tek sahibisin.

Gel birbirimize hayat olalım. Ayrılırsak hayatını kaybetti desinler.

Ben sana kızsam, kendime küserim. Cemal Süreyya

Esrar kadar yeşil değildi belki gözleri. Ama bir bakışı baş döndürecek kadar etkiliydi!

Seni seviyorum çünkü bu cümleyi senin kadar kimselere yakıştıramadım. Seni seviyorum çünkü varlığınla anlam kazandı hayatım.

Kapına geldim. Ve ben, ben olmaktan vazgeçtim. Sen yeter ki “kim o” de. Kim olmamı istiyorsan, o olmaya geldim.

Sen güldün. Ben bir yudum daha içtim çaydan… Yoksa nasıl açıklardım içimde ki bu sıcaklığı.

Kirli bir çocuk yüzüyüm kapında; ama dünyanın en temiz gözleriyle bakıyorum sana. Şeker değil istediğim, yüreğini koy avuçlarıma.

Varlığınla başlayan bir günün yokluğunla bitmesine alışamadım. Aklımda olduğunun yarısı kadar yanımda olsaydın hiç sensiz kalmazdım.

Sen benim görmek için, bakmaya gerek bile duymadığım ezberimsin.

Yerden yere vurmak yardan yâre tutulmak değildi aşk. Yer yerinden oynasa da Yâr’i yürekten oynatmamaktı aşk.

Ben utangaç bir kalbi taşırım geceden. Ben sana âşık olduğumu, ölsem söyleyemem.

Bırak da seni ben seveyim. Yabancıya gitmesin gözlerin.

Sen, hayalini kurup, sonunda bulduğum o hayallerimdeki adam değilsin. Sen karşıma çıkıp, bana aşkı hayal ettiren ilk sevgilisin.

Kaderde sevmek var ama kavuşmak yok ise şayet, olsun! Vuslata aşık gönül susmaya da razı.

Yükle yalnızlığının bütün gri bulutlarını sırtıma. Vücudum yağmur sonrası toprak koksun.

Boğazıma takıldı sevdan. Üç kere sırtıma vur helal de; alışık değilim harama, ondan olacak herhalde.

Neden yağıyorsun yağmur? Neyi ıslatmak için… Cadde ıslak, sokak ıslak, eğer ıslatmak istediğin gözlerimse nafile onlar ezelden ıslak.

Dediler ki: gözden ırak olan gönülden de ırak olur. Dedim ki: gönle giren gözden ırak olsa ne olur.

Sen Allah’a dilenen dilek, göklere uzanan ellerimsin. Sen gözümden süzülen yaş, tek düşüncem, hasretimsin. Sen yaşadığım ömür, en güzel günlerimsin.

Sadece sev istemiyorum. Kıskan, sahiplen istiyorum. Senin olduğumu, benim olduğumu belli et istiyorum. Hissetmek istiyorum.

İçin ağlasa da kim duyar seni? Kim anlar dışarıdan olup biteni? Leyla’nın yüzünü görenler bilir: Mecnun’un kalbine batan dikeni!

Öyle sevdim ki seni, kime anlattıysam yerinde olmak istedi.

Sana bahçeden gül değil güneşten atom koparıp getirmek istiyorum ama kalbim gibi ellerin de yanar diye korkuyorum.

Aşk; gülü dikeniyle avuçlamaya benzer ellerin kan içinde kalır ama dikenin hesabını gülden soramazsın.

Besmelesiz başladım diye mi, doyamıyorum seni sevmeye?

Halden ala halsizliğim, sözden ala sessizliğim. Ben seninle olduktan sonra, umurumda değil kimsesizliğim.

Niyet ettim seni sevmeye desem, Allah(c.c) kabul etsin der misin?

Eğer gökyüzü bir parça kâğıt, deniz bir şişe mürekkep olsaydı yine de sana olan duygularımı yazmaya yetmezdi.